มีเพื่อนกวีหนึ่งเอ่ยถึงบล็อกเราว่า  เป็นบล็อกแห่งความทุกข์ระทม  เราเองก็คิดว่าเกือบจะใช่

เวลาทุกข์  และทำงานกับตนเอง  ทำงานกับด้านในตน  พื้นที่แห่งนี้คือพื้นที่ในการใคร่ครวญใจ

เป็นกระจกที่เราใช้จ้องมอง  ตรวจสอบ สั่งสอนและปลอบประโลมตนเอง

ผู้คนที่เข้ามาอ่าน  มาคุย มาปลอบโยนให้กำลังใจในที่นี้ คือ สังฆะ

เราอยากจะเชื่อว่าเป็น สัตตสังฆะ  ..สังฆะของสัตบุรุษ

หลายๆคนกำลังเดินไปในวิถีเดียวกัน  วิถีของการฝึกตน  ฝึกใจ

ทำงานกับตนเอง  ขัดเกลาตนเอง ให้ทุกข์น้อยลง เรียนรู้กับความทุกข์ของตน

และระมัดระวังที่เราจะไม่สร้างทุกข์นั้นให้แก่ใคร

 

ไม่สำคัญหรอกว่าจะเป็นบล็อกแห่งความทุกข์ระทม หรือความสุขสันต์

หากมันให้เราได้เรียนรู้  ขยับขยายหัวใจให้กางออก และถากเกลาตัวตนให้เล็กลง เกลี้ยงเกลาขึ้น ไม่มีเสี้ยนหนามแทงทิ่มใคร

Comment

Comment:

Tweet

ใช้เวลาอยู่กับความทุกข์ระทม
จมเวลาเหล่านั้น ลำพัง

อย่างน้อย สิ่งดีๆ ที่เราได้กลับมา

ก็คือ

ทบทวน...

surprised smile

#3 By September on 2010-02-10 19:05

อ่านจากข้อความข้างบน
ผมไม่เห็นรอยทุกข์สักเท่าไร

สิ่งที่เห็นคือ "ความเท่าทันในอารมณ์"
big smile
ปล่อยความทุกข์ระทม
และค้นหาให้เจอว่าชีวิตนี้มีอะไรอีกเยอะ นอกจากความทุกข์surprised smile