on the way

posted on 14 Aug 2009 17:49 by rednary

วันนี้หลังไปติดต่อการงาน

ฉันเดินกลับออกมาด้วยความรู้สึกหนักๆทับกดตนเอง

ฉันเป็นอย่างนี้มาหลายวันแล้ว

สุขภาพย่ำแย่ส่วนหนึ่งอาจจะมาจากความเครียด

อีกส่วนมาจากการเสื่อมถอยของสังขารที่ขาดการดูแล


หลายวันที่ผ่านมา ฉันครุ่นคิดเรื่องบางเรื่องวนๆซ้ำๆ

เหมือนการฉายหนังซ้ำอยู่ในหัว ฉันไม่รู้สึกโล่ง ปลอดโปร่งผ่อนคลาย

มีลักษณะเหมือนที่อยู่ในสนามรบมากกว่าจะอยู่ในสวนดอกไม้

คนน่าสงสารที่สุด นอกจากตัวฉันที่ขาดความรู้ตัวแล้ว

ก็คือคนรักที่อยู่ใกล้ ที่ใช้เวลาร่วมกัน ใช้เวลาดูแลเอาใจใส่ฉัน

ผู้หญิงเอาแต่ใจ อารมณ์แปรปรวน ที่ป่วยกาย

และคล้ายๆจะป่วยใจ คนนี้


ฉันอาจจะมีอาการออทิสทิกประเภทนึงก็ได้ละมัง

ประเภทที่ชอบทะเลาะ โกรธเกรี้ยวโลกใบนี้

โดยเฉพาะเวลาที่ฉันไม่สามารถปรับตัวเองให้เข้ากับมันได้

เวลาที่ฉันไม่เข้าใจมันเอาเสียเลย

หรือเข้าใจ ก็ไม่ค่อยจะยอมรับ โอนอ่อนผ่อนตามมันเท่าไร


หลายวันนี้ ฉันครุ่นคิดข้อมูลร้ายๆ เรื่องราวๆร้ายๆ

และก็เลยคิดปรุงแต่งร้ายๆต่อเนื่องมา

มุมมองต่อมนุษย์บางคนเลยร้ายผิดปกติ แม้จะเมตตาปะปน

แต่ความกลัว โหมดปกป้องของการอยู่รอดทำงานมากทำงานหนัก

จนขาดกำลังกุศลหนุนส่งเพียงพอ

ฉันว่า มนุษย์เรามีความเป็นสัตว์ร้ายอยู่ในตัว

เมื่อมันกลัว มันขาดความมั่นคงปลอดภัย มันพร้อมจะกระโจนเข้าใส่ใครก็ตามที่คุกคาม มันพร้อมจะทำลายสิ่งต่างๆที่มีท่าทีคุกคาม

โดยเฉพาะเมื่อมันขาดสติ ขาดความรู้เนื้อรู้ตัว


โชคดี ที่ฉันยังไม่เข้าสู่ภาวะนั้น ฉันยังมีความรู้เนื้อรู้ตัวอยู่บ้าง

แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะนำตนเองให้หลุดพ้นจากร่องความคิด ความรู้สึกแง่ลบ

กระบวนการปรุงแต่ง และผลิตซ้ำความคิด ความรู้สึกลบทำงานต่อเนื่อง


กระทั่งวันนี้ หลังไปติดต่องานช่วงบ่าย

ฉันพาตนเองนั่งนิ่งๆใต้ต้นไม้ ไอแดดร้อนโอบผิวกาย

ลมร้อนกรูพัดให้ฉันรู้สึกถึงเนื้อตัวอีกครั้ง

อยู่ในพื้นที่โล่งกว้าง ลานหญ้าใหญ่ เห็นใบไม้ต้นไม้ส่วนใหญ่อมเหลือง อมน้ำตาล ฉันมองสิ่งต่างๆรอบตัวใหม่อีกครั้ง

ปราศจากการครุ่นคิด ปรุงแต่งใดๆ ฉันรับรู้ สัมผัสทุกอย่างอย่างที่มันเป็น

ไม่มีดี ไม่มีเลว ไม่มีถูกผิด

ไม่มีความคาดหวังใดๆ

ฉันรู้สึกถึงความว่าง และผ่อนคลายลงอีกครั้ง

ตลอดทางกลับบ้านมา

หัวใจฉันสัมผัสโลกใบนี้ใหม่ เปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง

ก็คงเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ตราบใดที่ยังเป็นปุถุชน

เวลาเจ็บ เวลากลัว เราหดแคบลง

เมื่อสู่ภาวะปกติ เราจึงเปิดกว้าง ผ่อนคลายอีกครั้ง

เป็นมนุษย์นี่อาจจะสำคัญที่การรักษาภาวะความเป็นปกติของใจละมัง

ปกติพอที่จะรับโลก และเรียนรู้โลกอย่างที่เป็น

Comment

Comment:

Tweet

เป็นห่วงนะ ขอให้น้องดูแลตัวเอง และมีความสุขด้วยค่ะ

#1 By Peesao (114.128.77.196) on 2009-08-21 17:20