เปิดเปลือย

posted on 13 Jun 2010 17:19 by rednary

คนเราเปิดเปลือยตัวเองได้มากแค่ไหน

ฉันยังตื่นกลัว

ฉันยังหวาดหวั่น

 

กระนั้น..ฉันยังอยากได้รับรสสัมผัส

อยากได้ใกล้ชิดไออุ่น

 

หากห่อหุ้มตนเองเสียแล้ว  จะสัมผัสได้อย่างไร

หากเปิดเปลือยแล้วถูกละทิ้ง ไม่ใส่ใจ

ไยจะไม่เจ็บปวดและรู้สึกละอาย

 

 

รับ หรือ ไม่รับ

posted on 11 Jun 2010 14:34 by rednary

ห่างหายไปนานจากบล็อก

ไม่รู้เพราะทุกข์น้อยลง

ยุ่งจนไม่มีเวลานั่งทบทวน

หรืออะไร

แต่ที่รู้  ดูๆเหมือนร่องทุกข์จะจางลง  จนกลายเป็นแค่รอย

ส่วนความแปรไหวในการอยู่บนโลกใบนี้ยังคงมี

สั่นไหว กระเพื่อมบ้าง  นิ่งไวขึ้น  เห็นความเปลี่ยนแปรไว และนิ่งงันไว

ไม่ได้เฉยชา  ไร้อารมณ์ ความรู้สึก  แต่อาจจะแค่รู้เห็นอารมณ์และจางเร็ว

อาจจะแค่นั้น...

ร่องทุกข์เราทำเอง

posted on 05 Mar 2010 18:42 by rednary

เวลาเจอความทุกข์บางอย่าง  แปลกใจซำเหมอๆว่าทำไมมันมาแบบเดิม

ทำไมมันมี pattern ของความทุกข์เดิมๆ  เรื่องราวคล้ายๆเดิม แปรเปลี่ยนแค่ผู้เล่นและเหตุการณ์

แต่เค้าโครงทุกอย่าง ช่างเหมือนเดิม

ก็เคยคิด ยังคิดอยู่ซำเหมอๆ นะว่า เป็นบททดสอบที่เราข้ามไม่ผ่านพาสชั้นซักที

รู้ก้อรู้  แต่จะข้ามผ่านยังไงดี  ยากจัง..ยากจัง

 

ตอนนี้หยิบมาดูทุกข์เก่า  ทุกข์ใหม่  ก็รู้  ตระหนักรู้ในใจ  เงื่อนไขความทุกข์เหล่านั้นฉันสร้างเอง

ด้วยภูมิหลังบางอย่าง  ทำให้ฉันสร้างร่องของความทุกข์ขึ้นมา

ฉันใฝ่หาการยอมรับ  เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ของอะไรบางอย่างเสมอ  

ฉันกลัวการถูกปฏิเสธและถูกละทิ้ง

เมื่อมีเหตุการณ์ที่มาสะกิดยังความกลัวและกิเลสเหล่านี้  ฉันก็รู้สึกทุกข์

ฉันปรุงแต่งด้วยความคิด ...ฉันก็ทุกข์

ฉันโต้ตอบกับสถานการณ์เพื่อผดุงรักษาตัวตน  หักลบความกลัว..กูก็ทุกข์อีก

การเห็นร่องทุกข์ ร่องกเลส  ร่องอารมณ์ ช่วยสะสมความรู้ตัว 

ช่วยขยับตัวออกจากร่องได้เร็วขึ้นอยู่บ้างก็จริง

แต่ร่องก็คือร่อง ...มันทำให้ติด ทำให้ขัด  มันเป็นอุปสรรคของการเดินทาง

เห็นบ่อยๆ  ก็ตกลงร่องน้อยหน่อย

รู้ตัวบ่อยๆ  ก็ข้ามร่องได้บ่อยหน่อย

แต่จะดีวิเศษมั่กๆๆ   ถ้าไม่ถือสา  เอาจริงเอาจังกับร่อง  ทำให้ร่องไม่เป็นร่อง

ร่องก็อาจจะกลายเป็นแค่รอย

แรกๆรอยอาจจะลึกอยู่เสียหน่อย  นานๆเข้ารอยก็อาจจะบางลง ตื้นลง

ไว้ให้ดู ให้ระลึกรู้ เห็นตน  แต่ไม่กลายเป็นอุปสรรคใจจนทุรนเหมือนที่ผ่านมา